Photo took @ Nigara Falls July 1,2011

Loading...
เรื่องราวที่เขียนในบล๊อกเป็นประสบการณ์ และชิวิตประจำวันของโอ้ทเอง ตั้งแต่อยู่แผ่นดินบ้านเกิด จนย้ายมาไกลม๊ากมาก ด้วยเหตุที่หลงหนุ่มตาใสคุยกันคนภาษา เชื้อสายคนละสัญชาติ เขียนไว้ให้ทางบ้านได้รู้ความเคลื่อนไหว เขียนไว้เป็นบันทีก เก็บไว้อ่านย้อนหลังเมื่อวันเวลาผ่านไป ซึ่งเอากลับมาไม่ได้ หากสิ่งที่เขียนไว้จะเป็นประโยชน์กับบางคน หรือหลายๆๆ คนด้วยก็ดีใจ

โอ้ทไม่ได้เขียนเรียงตามวันนะค่ะ เหตุการณ์ก่อน-หลัง สลับกันไปมา เรื่องไหนภาพน้อยเขียนเร็ว เรื่องไหนภาพเยอะ เขียนแล้วเก็บไว้ใส่ภาพตามหลังทำให้ตีพิมพ์ช้าไป...ด้วยประการนี้ละจ้า

The stories in this blog are the true experiences of everyday life from a regular person, "Me". I have written since I lived in Thailand and have continued to write since that I moved away from Thailand and married a man who is totally different from myself in almost every way. I write the blog so I can share my everyday life with my family in Thailand and also to record my memories because nobody can bring back time that has passed but my writing can. If my writing can help anyone as reference information it is good.

My post do not in order by the date because I have pictures do not finish organizing so I wrote the stories and save as daft then will public when I added the photos so the stories with less photos always public first.

Friday, April 18, 2014

โรงเรียนพาไปเที่ยวจ้า School trip to Philly Apr 17 2014



17 เมษายน 2557

ก่อนหยุดสปริงเบรค กลุ่มนักเรียนนานาชาติจัดกิจกรรมพาพวกเราเที่ยวกันหนึ่งวัน ป้าโอ้ทมีบรรยากาศมาฝากค่ะ

April 17, 2014

Before spring break, International Club of my school set a trip for us. It was fun.

Wednesday, April 16, 2014

ป้าโอ้ทโชคดี I am so lucky


16 เมษายน 2557...


วันนี้นักเรียนป้าโอ้ทกลับถึงบ้าน ราวๆ สี่โมงเย็น จอดรถด้านใน เพราะพรุ่งนี้ไม่ต้องใช้รถ เนื่องจากครูจะมารับ ไปร่วมทริปโรงเรียน มิสเตอร์จอดต่อท้ายได้เลย แต่...ครูส่งข้อความมาว่ามีสอน ไปไม่ได้แล้ว นักเรียนต้องไปเองล่ะ  นักเรียนจัดการถอยรถออกไปจอดหน้าบ้าน รอมิสเตอร์มาจอด แล้วขยับต่อท้ายเพราะพร่งนี้นักเรียนต้องไปแต่เช้า ต้องไปถึงโรงเรียน 7.15 นั่งรถบัสไปกับโรงเรียน เพราะนักเรียนจ่ายค่ารถ+ค่าตั๋วเบสบอลไปแล้ว ถ้าเอารถไปเองต้องเสียค่าจอดอีก
มิสเตอร์กลับมาปุ๊บ ออกไปจะขยับรถเข้าจอด อ้าว! สตาร์ทไม่ติด...ป้าโอ้ทโชคดีนะเนียไม่ดับกลางทาง มาถึงบ้านโดยสวัสดิภาพ ไม่เช่นนั้นไม่รู้จะโทรหาช่างที่ไหน นอกจากโทรหามิสเตอร์  มิสเตอร์เอาเครื่องชาร์จแบตเสียบ ลองสตาร์ท สาม สี่ครั้งไม่สำเร็จ เข้าบ้านกินมื้อเย็น


มิสเตอร์: พรุ่งนี้ยูเอามินิไป ไอจะหยุดงานเอารถไปซ่อม
ป้าโอ้ท :ไออยู่บ้านก็ได้ ยูไม่ต้องหยุดงานหรอก  (ป้าโอ้ทเกรงใจ มิสเตอร์หยุดงาน ดูแลรถให้ป้าโอ้ทในขณะที่ให้รถตัวเองป้าโอ้ทไปเที่ยว)


มิสเตอร์ : แล้วรถทำไง
ป้าโอ้ท : ไอหยุดสปริงเบรคพอดี ค่อยซ่อมสัปดาห์หน้าก็ได้ หรือ ยูไปส่งไอตอนเช้า แล้ว ไปรับตอนเย็น ตัดสินใจยังไงก็บอกมา หรือไอไม่ไปก็ได้ ไม่เป็นไร


มิสเตอร์ : เดี๋ยวไอกินเสร็จจะไปซื้อแบตมาเปลียนดู


สุดท้าย มิสเตอร์ซื้อแบตมาเปลียน (ถอดเอง ใส่เอง ป้าโอ้ทยืนให้กำลังใจ ยืนสั่นหนาวก็ทน นี่ล่ะ "มีสุขร่วมสุข มีทุกข์ร่วมทุกข์" มิสเตอร์ไม่หนาว แต่ป้าโอ้ทหนาว  และแล้วรถก็สตาร์ทติด เยๆๆ


April 16, 2014..


I got home about 4pm. and park the car first. Normally , I park behind Mister's car but tomorrow I will not use the car. My teacher was coming to get me , the school trip to Philadelphia. However, the plan changed that I have to go by myself then I moved the car out. When Mister got home, parked his car and he was getting my car start but it did not start. I was lucky that it did not happen along my way somewhere.


He offered his car to me for tomorrow and he will take off for taking care of my car. Well, sounds good but I am not comfortable with that. I go for fun while he deals with a problem. I told him either take me to school and pick me up or I just stay home instead of he take off work. On the other hand, it is spring break time that we can fix the car next week.


Anyway, he went to store after supper and bought a new battery, changed it and ....Yeah! my car start.



Friday, March 21, 2014

เจ้านกขี้โมโหของป้าโอ้ท My" Angry Bird"

21 มีนาคม 2557... March 21, 2014




ป้าโอ้ท : มิสเตอร์ ไอมีเรื่องเฉิ่ม ของไอจะเล่า
Oath: Mister, I have a silly story about myself to tell you.
มิสเตอร์ : ว่ามา
Mister : OK




ป้าโอ้ท : ยูจำได้ป่าว เมื่อวานไอถามยูว่าเห็น แองกรี้เบิร์ดของไอไหม
Oath : Do you remember, I ask you yesterday if you see my angry bird?
มิสเตอร์ : อือ
Mister: Uh-huh




ป้าโอ้ท: เมื่อเช้าในห้องเรียน ไอคุยกับเพื่อนเรื่องเรียน แล้วมือก็จับเจ้าแองกรี้เบิร์ดออกมาจากกระเป๋าดินสอล่ะ ไอหาอยู่ทั้งสัปดาห์ ที่แท้อยู่ในกระเป๋าดินสอตลอดเวลาเลย
Oath: This morning, while I was talking with friends in the class, I grabbed it from my stationary bag. I was  surprised because it was there all the time but I kept looking for it around the house last week.
มิสเตอร์: เออ นะ (พยักหน้า ส่อให้เห็นว่า ยูเฉิ่มมาก)
Mister : < he smiles as funny>


ป้าโอ้ท : นี่ไง แองกรี้เบิร์ดที่ไอหา (ป้าโอ้ทชูยูเอสบีเจ้านกขี้โมโหให้มิสเตอร์ดู)
Oath : Here it is "the angry bird" I was looking for < I showed him>.
มิสเตอร์ : อ้าว! ตัวนี้เหรอ ไอนึกว่า ตัวที่เสียบอยู่บนโทรศัพท์ยู ไอไม่รู้ว่ายูมีอันนี้ด้วย
Mister: I thought you were looking for the one on your cell phone. I did not know you have this one.



หน้าตาเจ้านกขี้โมโหของป้าโอ้ท  This is what my angry bird look like.